Praten over verlies

Weer bereikbaar van 16:00 tot 22:00

Chat is offline

Anneke (75) Eén muisklik

‘…rustig maar…’

Twee woorden, tien letters op mijn scherm. Ik deed het al zo vaak, met de muis de cursor naar de chat knop sturen van ‘Praten over verlies’. Nooit heb ik hem aan geklikt. Wil ik dat wel, zomaar praten met een onbekende, mijn verdriet uiten, kan ik dat?

Deze avond vol boeken die niet boeien en een dode tv, vol verdriet en eenzaamheid, heb ik de stap gewaagd.

Die ene muisklik om een chat te openen.

‘…rustig, vertel het maar…’
Ik probeer mijn ademhaling te reguleren, er is contact. Dan, zomaar stromen de woorden uit mijn vingers.
Waarom heb ik die drempel om te chatten niet eerder genomen?

Iemand verliezen is zo ingrijpend, zo allesomvattend Praten, bellen met goede vrienden, met familie, natuurlijk. Maar misschien is er even niemand. Weet je niet wat je wil zeggen, weet je niet hoe je het moet zeggen. Soms kan je amper praten, maar lukt typen nog wel.

Tijdens chatten kan je nadenken, je woorden overwegen, wissen en veranderen. Staat er echt wat je wil zeggen, wat je kwijt wil? Zo af en toe blijft het even stil aan de andere kant. Dat is niet vervelend, het geeft rust; het betekent dat de ander jouw woorden aandachtig leest, overweegt hoe te antwoorden. “Pratenoververlies is aan het typen” verschijnt er dan weer op je scherm. Het typen gaat door, valt even stil, gaat weer door. De ander, ergens ver weg, overweegt, kiest, zit er om jou te helpen.

Het zijn geen tovenaars achter die toetsenborden. Wel mensen die tegen je lege scherm in je stille huis zeggen: vertel het maar, ik lees het zorgvuldig, ik probeer je te begrijpen, ik weet een beetje wat je bedoelt.
Heel vaak heb ik contact gemaakt, terwijl ik niet eens wist waar ik over moest chatten. Een beetje lucht krijgen, de steen in mijn buik wegpraten. Soms werd het dan toch ineens ernstig, maar even goed heb ik gewoon grappen zitten maken met de vrijwilliger. Een kletspraatje over hobby’s helpt ook om de avond door te komen.

Er door heen komen, leven met mijn verdriet, dat moet ik zelf doen. Maar ergens aan de andere kant van die muisklik is iemand die naast me wil zitten, die er op dat ogenblik alleen voor mij is. Aan wie ik kan zeggen wat ik denk, wat ik voel. Mijn verdriet, maar ook de vreugde als het wat beter gaat. Die nooit zal weten wie ik ben, zoals ik ook nooit de mens achter dat toetsenbord zal kennen.

Alleen door die ene muisklik.