Praten over verlies

Weer bereikbaar van 16:00 tot 22:00

Chat is offline

Jessica (47) depressie, hij was al vier jaar ziek

En nu ik….
Depressie

Mijn broer was al 4 jaar ziek. Een ziekte die geen ziekte mocht zijn. Hij was depressief. Voor zijn gevoel was hij niet ziek. Hij lag immers niet met een gebroken been op bed en kon toch gewoon gaan werken?  Hij kon toch gewoon voor zijn gezin zorgen? Dat moest hij dan toch ook doen? Maar het lukte hem niet. Hij was depressief en hij koos uiteindelijk voor zelfdoding. Zijn gezin, familie en vrienden liet hij achter. Depressie is een levensbedreigende ziekte. Hadden we maar………..

Lees ook: In een keer was ik mantelzorger

Verlies van mijn broer

Mijn broer heeft voor zelfdoding gekozen. Hij worstelde toen. Ik worstel nu.

Mijn leven is sindsdien niet meer hetzelfde. Het doet nog steeds pijn en we zijn al 5 jaar verder. Al 5 jaar….. wat is 5 jaar?  Gek genoeg heb ik er ook van geleerd.  Mijn broer is altijd een binnenvetter geweest. Hij was vaak op de achtergrond, een stille man. Tijdens zijn depressie heeft dit tegen hem gewerkt. Hij kon zijn gevoelens niet begrijpen en ging met zichzelf in gevecht. Toen hij overleden was dacht ik, ik wil mijn gevoelens wel uiten. Ik moet me laten  horen en zien. Ik moet mijn gevoelens op tafel leggen. Dat is niet makkelijk want ook ik ben introvert. Zo zijn wij opgegroeid. Over gevoelens praten deden we thuis niet.

Verlies van mijn vader

Toen onze vader op 43 jarige leeftijd overleed aan kanker was ik 13 jaar. Een grote klap voor een jong gezin met 3 kinderen. Het ging heel snel. Toen de diagnose bij mijn vader werd gesteld is hij 3 maanden later overleden. Op dat moment heb ik mijn gevoel uitgeschakeld. De klap was te groot. Mijn vader was mijn held. Ik was ontzettend in de war omdat iedereen wist dat hij zou sterven. Maar aan mij was niks verteld. Daar, op dat moment is een stukje karakter van mij gevormd.  Ik voelde me dom en niet belangrijk genoeg.  Waarom had ik dit niet aan zien komen?  Waarom is mij niks verteld? Ik had nog met hem kunnen praten en nog belangrijker hij had mij kunnen voorbereiden op zijn dood.

Waarom kan ik niks doen?

Ik voel me schuldig dat ik niet goed kon omgaan met mijn broer zijn ziekte. Voelde me volkomen verloren. Ik wist helemaal niet hoe ik met zijn ziekte om moest gaan. Hij was opgenomen in het ziekenhuis op de PAAZ afdeling. Ik ging te weinig langs. Soms was hij al 6 weken opgenomen en ging ik 1 a 2 keer op bezoek. Waarom in godsnaam denk ik nu? Waarom deed ik niks? 6 jaar geleden is ook mijn beste vriendin aan kanker overleden. Ook tijdens haar ziekte voelde ik die hulpeloosheid. Waarom kan ik niks doen?  Voelde me verlamd.

Praten over verlies

Pas nu, na ruim een jaar professionele therapie krijg ik inzicht in waarom ik handel zoals ik handel. Ik vind het nog steeds moeilijk om te praten over verlies maar heb wel behoefte aan steun en begrip. Schrijven is voor mij een begin.

Ik vind het zo ontzettend jammer dat mijn broer geen goede behandeling heeft gehad. Hij kreeg anti depressieva die niet aansloeg. Hij had af en toe een gesprek met een psychiater van de PAAZ afdeling. Jammer, echt heel jammer dat hij niet de juiste persoon is tegen gekomen die hem hulp kon bieden. Die hem inzicht kon geven in zijn leven, inzicht in zijn pijn. Die hem leerde praten over zijn gevoelens.

– Jessica, 47 jaar

*foto is niet van betrokkenen uit dit verhaal