Praten over verlies

Weer bereikbaar van 16:00 tot 22:00

Chat is offline

Katja (34) Betrokkenheid geeft kracht

Bij rouw en verlies denk ik als eerste aan de dood. Het overlijden van een dierbare. In deze column wil ik aandacht besteden aan andere verliezen, namelijk; verlies van gezondheid, verlies van een baan, verlies van sociale contacten. Ik heb de ziekten Prikkelbaar Darmsyndroom en Mastocytose.

Ik kwam een paar jaar geleden thuis te zitten nadat ik mijn baan als woonbegeleider bij verstandelijk beperkte mensen fysiek niet meer aankon. Ik had het er naar mijn zin en toch moest ik afscheid nemen van `mijn´ bewoners. Tijd om dit te verwerken was er amper want mijn man kreeg een ongeluk met een knieluxatie als gevolg. Dit is een complex letsel waarbij amputatie van zijn been dreigde…
Een lange revalidatie volgde. In één keer was ik mantelzorger!

Ondertussen kregen we ook nog te horen dat mijn schoonmoeder longkanker had met uitzaaiingen…
Er kwam zoveel op me af; ik leefde in een roes, in een bubbel, die maakte dat ik het gevoel had dat de gewone buitenwereld aan me voorbij trok.
Een herkenbaar gevoel voor mensen die te maken krijgen met rouw en verlies, dat hoor ik wel op de chat van `Praten over Verlies.´
Sociale contacten zijn belangrijk, zeker in moeilijke tijden. In het begin leefde iedereen mee en dat was fijn maar na verloop van tijd werd dit een stuk minder. Helaas ook herkenbaar voor velen. Dit gaf me een eenzaam gevoel…

Anderen gingen door, ik ook maar wel met een extra belasting van ziek zijn van mezelf en mijn man, het verlies van een baan en minder inkomen en een stervende schoonmoeder.
Veel mensen wisten hier niet goed mee om te gaan en ik vroeg me steeds vaker af: luister je wel en leef je met me mee?
Deze ervaring maakte me nog meer attent op de kracht van empathie en betrokkenheid.
Mensen hebben behoefte om te delen, om gehoord en gezien te worden.

In onze maatschappij gaat het te vaak om `wat heb je (in materieel opzicht)?´ in plaats van om `wie ben je?´ Dus `zien´ we elkaar wel genoeg? Daarom vind ik de chat van Praten over Verlies (POV) zo´n goed initiatief! Het past ook echt bij mij en het sluit mooi aan bij mijn opleiding als maatschappelijk werker.

Dus heb je het gevoel dat je onvoldoende terecht kan bij je familie en/of kennissenkring neem dan eens een kijkje bij POV. En ook als je wel goed bij ze terecht kan maar even niet wil dealen met belangenverstrengeling vind je bij POV een persoon die afstand heeft tot je situatie maar wel je emoties kan herkennen en waar je vrij kunt praten.
Dat geeft ademruimte en kan net even dat steuntje in de rug zijn!