Praten over verlies

Weer bereikbaar van 16:00 tot 22:00

Chat is offline

Mirjan (36) Altijd een beetje erbij

‘Mama, waarom is opa eigenlijk dood gegaan?’ Net als op vele andere momenten praten we over opa. Er zijn maar weinig dagen dat we het niet over hem hebben. De foto waarop opa aandachtig kijkt naar de zee, heeft vaak ònze aandacht. Hij staat op een centrale plek in het huis, een plek waar we geregeld even langslopen, hem een teken geven, een knipoog, een blik.. Opa is er altijd een beetje bij.

Vandaag vieren we de verjaardag van onze zoon. Vier jaar is hij geworden. Alweer zijn vierde verjaardag zonder aanwezigheid van mijn vader, zijn trotse opa. Ik weet het nog goed, het moment waarop ik zwanger bleek. Het was de dag van zijn uitvaart. De dag waarop de hemel en aarde elkaar raakten. Ik weet ook nog goed hoe hij verlangde naar een kleinzoon. Na drie kleindochters werd het toch echt tijd voor een jongen in de familie. Die jongen hebben we hem kunnen geven, alleen kon hij het zelf niet meer meemaken.

Ik weet het nog goed, hoe ik altijd met hem speelde, hoe we stoeiden, hoeveel plezier we hadden. Ik als kleine meid, hij als stoere papa. Trots was ik als hij in mijn buurt was. Trots ben ik nu dat hij nog niet is vergeten. Ik weet het nog goed, dat hij op zijn sterfbed zei dat wij alleen hem hoefden te missen en hij ons allemaal. Hij vergat echter dat wij ‘allemaal’ hem (moeten) missen. Een vrouw die elke seconde van de dag leeft in de pijnlijke leegte. Vier kinderen die verlangen naar zijn humor, zijn aanwezigheid. Twee hiervan die zo graag nog eens zouden zeggen: ‘Pap, weet je nog?’ Vier kleine hummels die niets liever zouden willen dan (weer) lekker stoeien met hun opa.

Sinds het overlijden van opa is het niet meer zo gezellig. Opa’s gemis is altijd voelbaar. De kinderen voelen dit feilloos aan. ‘Waarom zoekt oma niet een andere opa om mee te wonen?’ Die andere man is meer dan welkom. Hij zal alleen nooit onze opa kunnen vervangen. Er is maar één opa die zoveel opa was als de opa van onze kinderen. Ik weet het nog goed, hoe hij meerdere malen per week bij ons kwam om zijn kleindochter vast te houden, een fles te geven en te knuffelen. Wat zou ik graag nog eens de tijd terugdraaien.

Zelfs na bijna vijf jaar mis ik hem nog elke dag. Eigenlijk mis ik hem meer dan ooit te voren. Nu de tropenjaren achter ons liggen en ik weer tot mezelf ben gekomen, mis ik de man die niet alleen opa was, maar vooral ook mijn vader. Mijn vader die vaak vader en moeder tegelijk was. Mijn vader die ik bijna dagelijks sprak. Mijn vader die mij het leven heeft gegeven. Mijn vader die nu nog in mij voort leeft. Zonder vader geen ‘ik’, zonder ik geen kleinkinderen en dus ook geen opa.

De Sint staat alweer bijna voor de deur. De dag waarop ook onze dochter is geboren en tevens de dag voordat mijn vader de vreselijke woorden van de arts te horen kreeg. De dag ook waarop hij altijd voor de gezelligheid en de pakjes zorgde. De Sintviering werd elk jaar weer georganiseerd door mijn vader, vol humor, op de manier waarop alleen hij dat kon. Ik weet het nog goed..