Praten over verlies

Weer bereikbaar van 16:00 tot 22:00

Chat is offline

Femke (28) Vermissing van mijn vriendin

Inmiddels is het acht maanden geleden dat het gebeurde. Ik kwam uit mijn werk en stond op het punt om mijn fiets te pakken. Ik keek nog even op mijn telefoon, ik opende Facebook. Eén van mijn goede vriendinnen was op jungletour en ik hoopte op een update van haar via Facebook. Een bericht dat alles goed met haar was.

En toen las ik het. Op haar Facebook. Ik dacht nog: “oh fijn! Ze heeft iets gepost.” Maar ik las het volgende: “lieve vrienden, X is vermist. Na een ongeluk in de jungle”.

Mijn oren gingen suizen. Ik dacht, “dit ga je niet menen”. Ik had me zorgen gemaakt om haar, iets wat ik zelden doe om reizende vrienden. Ik had me zorgen gemaakt en nu was er ook daadwerkelijk iets verschrikkelijks gebeurd. Het is raar, hoe je je dan voelt. Het bericht komt met een dreun binnen en de wereld om je heen staat opeens mijlenver van je af. Ik dacht constant: “nee… Lieve X…. Dit kan niet, laat het niet waar zijn”.

Ik heb lieve mensen om mij heen geïnformeerd en ben toen naar huis gefietst. Ik fietste dezelfde route die ik 12 jaar eerder ook fietste, nadat ik ook zo’n klap kreeg. Toen overleed een nabij familielid. De fietstocht leek eindeloos te duren, ik moest mezelf dwingen om alert te blijven in het verkeer.

De wereld stond stil, de rest van de wereld leek mijlenver weg. In de periode hierna is gezocht, door het tijdsverschil begon de zoektocht daar als het bij ons middernacht was. Ik zat bovenop mijn telefoon en volgde elk nieuwsbericht. Slapen deed ik slecht, op mijn werk nam ik niks op. Mijn concentratievermogen was weg. Als collega’s geen interesse toonden of de verkeerde opmerking maakte, dan was ik kwaad.

De zoektocht duurde een aantal weken en mijn vriendin werd nooit gevonden. De kans is groot dat zij nooit meer terugkomt.

Voor mij voelt het nu alsof ik mijn vriendin heb moeten loslaten en ermee moet leren leven dat zij er nu niet is. In mijn rouwproces zit ik in de fase waarin ik haar erg mis in mijn dagelijks leven. In veel situaties denk ik: “lieve X, kon ik je nu maar even spreken.” Dan denk ik aan hoe zij zou hebben gereageerd. Ze was altijd heel sprankelend, lief, vrolijk en energiek.

Ik merk dat iedereen anders reageert in dit proces. Mijn vriendin is nooit gevonden, zij is vermist. Dit maakt een rouwproces complexer bij sommige (nabije) nabestaanden van de vermiste persoon. De één accepteert dat zij hier nu niet meer is en wilt haar vrijelijk kunnen herdenken en missen en het verdriet met geliefden delen. De ander accepteert niet dat zij hier niet is en gelooft dat zij nog leeft, en is nog helemaal niet toe aan gedenken of missen. Dit kan onderling wel botsen, wat de situatie ook emotioneel zwaar maakt.

Het contact met goede vrienden en familie verloopt onder andere via Social Media. Als iemand iets post over mijn vermiste vriendin, een stukje tekst of een foto, dan wordt hier door anderen op gereageerd. Deze vorm van betrokkenheid bij elkaar is fijn.

Zelf houd ik ook contact met de familie, ik vind het belangrijk om te horen hoe het met ze gaat. Ze weten dat ze altijd bij me terecht kunnen als ze hier behoefte aan hebben en wat erg lief is: dit bieden ze ook aan mij aan. Want zij willen er ook voor de goede vrienden van X zijn.