Praten over verlies

Weer bereikbaar van 16:00 tot 22:00

Chat is offline

Hilde (52) Her-inneren

Zoals mooi gezegd: wat blijft zijn de herinneringen, die neem je mee zolang je verder leeft.

Inneren betekent oorspronkelijk ‘als binnenin zijnde’. Her-inneren is dat wat binnenin je is, levend houden. Hoe doe je dat dan?

Mensen die komen chatten bij Praten over Verlies zijn dikwijls op zoek naar een middel, een methode, een houvast om met hun verdriet om te gaan. Iets dat een richting geeft of misschien zelfs verlossing van dat verdriet. Sterven, verlies, afscheid is missen, intens missen. Dat doet pijn maar vindt vaak troost in herinneren.

Je zoekt naar die herinnering waarmee je iemand die niet meer bij je is kunt koesteren en blijvend liefhebben. Een trui, een sjaal, een altaartje, een boekje, foto, tatoeage, muziek of alles bij elkaar. Soms vinden mensen samen met elkaar een beeld, een plek: een beekje, een boom in het bos, die ene heuvel. Of wordt er een groot monument opgericht, zoals in New York, om samen te herinneren.

Hoeveel liedjes zijn er gezongen over herinneren, over missen? Schilderijen geschilderd, boeken geschreven? Ontelbaar. Welk beeld of lied jou raakt in jouw verdriet is niet te voorspellen, zo persoonlijk is het.

Soms is een zoektocht nodig om dat ene beeld of geluid te vinden. Vaak zit het antwoord op dat zoeken al in de mensen zelf verankerd: er hoeft alleen nog een luikje open te gaan om dat wat troost brengt in herinnering zichtbaar te maken. Soms kunnen we bij het chatten het luikje open krijgen. Soms vind iemand het luikje maar is nog niet duidelijk hoe het luikje open moet. Soms wil iemand het luikje nog niet open doen, of durft het luikje nog niet open te doen. Alles heeft zijn eigen tijd, ook herinneren. Ieder mens herinnert op zijn of haar eigen wijze.

Herinneren troost, ook al lijkt het soms dat je daarmee het verdriet verergert. Achter tranen van verdriet schuilt de glimlach van de herinnering.