Praten over verlies

Weer bereikbaar van 16:00 tot 22:00

Chat is offline

Juliette (35) Miskraam mama

Een hart met ruimte

Twee jaar geleden heb ik een miskraam gekregen. Naar aanleiding daarvan heb ik de Miskraam Mama’s opgezet, in de vorm van een steungroep op Facebook en een bijbehorende website.

De steungroep is een prachtige groep vrouwen die elkaar troost en steun biedt. In het begin probeerde ik op elk verhaal zelf te reageren, maar met 600 leden is dat niet meer te doen. Gelukkig heb ik geweldige medebeheerders gevonden die samen met mij de groepen beheren, want er zijn vervolggroepen bijgekomen voor de fases na de miskraamverwerking. Zo is er nu de Zwanger Worden- groep.

Pleegzorg had ooit de prachtige slogan: “Wij zoeken een hart met ruimte.” Ik voelde mij zo aangetrokken door die tekst. “Een hart met ruimte”. Dat is precies hoe ik het voel, ik heb een hart met ruimte en kan en wil vanuit mijn hart zoveel mogelijk mensen helpen. In de toekomst wil ik graag een opleiding richting rouwbegeleiding doen. Of als troostwerker.

De stap om bij de chat Pratenoververlies aan de slag te gaan als vrijwilliger, was voor mij niet meer dan logisch. Zowel bij Miskraam Mama’s als bij Pratenoververlies gaat het immers om mensen die een verlies hebben geleden. Het feit dat de chat anoniem is maar je toch direct in contact met elkaar staat, maakt het prettig voor degene die behoefte heeft aan een gesprek maar het er niet per se erover wil hebben met een bekende.

Mensen denken vaag dat het lastig is om vaak met het thema verlies bezig te zijn, maar voor mij is dat niet zo. Ik heb mijn verdriet een plek kunnen geven. Het gaat nu ook niet om mijzelf, maar om de ander. Soms zijn de verhalen in de Miskraam Mama’s groep zo verdrietig, vrouwen die zo lang alleen rond lopen met hun ziel onder de arm en het verdriet als een grote gapende wond. Het liefste neem ik de pijn weg en doe ik er een pleister op. Maar dat is niet aan mij…

Een luisterend oor en iemand die de volledige aandacht heeft voor de ander kan al helend zijn.

En meer kan ik ook niet doen, behalve er te zijn voor de ander en de pijn (h)erkennen.