Praten over verlies

Weer bereikbaar van 16:00 tot 22:00

Chat is offline

Mirjan (36) Verloor haar vader

‘Ik doe het voor mama, jullie en mijn meiden!’ We stoppen met lopen en kijken elkaar aan. Een diepe zucht volgt. Ik pak mijn vaders’ hand. Samen stappen we de grote centrale hal binnen. Mijn vader loopt met me mee. Voetje voor voetje schuifelen we door de lange gang, de mensenmassa tegemoet. Ik begeleid de man die mij tijdens mijn eerste levensjaren heeft begeleid, de man die mij het leven heeft gegeven. We zeggen niets. Alle mensen lijken te praten. Bij ons is het stil. Muisstil. Vandaag vindt de eerste ontmoeting plaats tussen mijn vader en het ziekenhuis. Mijn vader slaat zijn arm om me heen. ‘Ik wil nog graag een keer opa worden, maar ik ga het niet meer meemaken.’ Mijn vader staart voor zich uit. We kijken elkaar niet aan. Ik wil het niet horen. Wat er ook aan de hand is, de artsen zullen hem beter maken. Mijn vader die nooit ziek is, die het leven omarmt, zal het leven nog niet hoeven laten gaan. Dat is wat ik dacht. Dat is wat ik hoopte. Een week na de vervelende onderzoeken bleek het gevoel van mijn vader te kloppen. Hij was ernstig ziek en zou hoogstens nog een paar weken te leven hebben. De woorden van de arts schieten nog steeds dagelijks door mijn hoofd. ‘Meneer, het is tijd om afscheid te nemen van alle mensen die u lief hebt. Ik ben namelijk bang dat u het einde van het jaar niet zult halen!’ Hoe doe je dat, afscheid nemen van mensen die je lief zijn? Mijn vader koos ervoor om vooral afscheid te nemen van de drie kleine meiden, zijn kleindochters. Het sterfbed stond in het teken van hen. Dat ‘opa’ de allermooiste titel voor hem was, was al jaren duidelijk. Stiekem had hij nog een wens. Zijn laatste wens was het krijgen van een kleinzoon.

Het afscheid was overweldigend. De meiden hadden een prominente rol tijdens de uitvaartdienst. Ze staken kaarsjes aan voor opa, er werd een gedicht voorgelezen en het ‘wanneer zie ik jou terug’ van K3 werd gedraaid. Acht maanden na zijn afscheid kwam de wens van opa in vervulling. Opa’s eerste kleinzoon werd geboren! Direct na de geboorte van onze lieve kleine man kon ik het niet laten even naar boven te kijken en opa vol trots een knipoog te geven. Ik veegde mijn tranen af aan het laken. Na het loslaten van de belangrijkste man in mijn leven kwam het vasthouden van mijn nieuwe belangrijkste man, onze zoon. De hemel en aarde hebben elkaar geraakt! Papa, wat zou je trots zijn!