Praten over verlies

Weer bereikbaar van 16:00 tot 22:00

Chat is offline

Veerle (29) Verloor haar opa

Rouwen is een gek iets. In mijn hoofd denk ik best vaak aan het onderwerp rouwen, door mijn vrijwilligerswerk bij Praten over Verlies, door de verhalen die ik hoor of mooie artikelen die ik lees. Ik ben verliefd en ontroerd tegelijkertijd. Toch denk ik vaker over de rouw na dan dat ik nog actief aan het rouwen ben.

Dat klinkt als een mooi iets, omdat het op de achtergrond is. Maar soms is het ook een belemmering, omdat het me opeens kan overvallen. Mijn lieve oma is bijvoorbeeld alweer 3 jaar geleden overleden, het rouwen is niet meer verweven met mijn dagelijkse bestaan. Maar het is nog steeds een zeer kwetsbaar stukje in mijn bestaan. Maar het begon eigenlijk 4 en een half jaar geleden, toen mijn opa totaal onverwacht op een ochtend op stond en neer viel. Die dag was de eerste keer dat de wereld even onder mijn voeten vandaan werd getrokken. Die dag veranderde mijn leven, ik kon niet meer stoppen met huilen, maar de wereld ging door. Toen mijn lieve oma en (stief)oma in 2011 binnen 3 weken achter elkaar overleden, kwam al het onverwerkte verdriet van mijn opa weer naar boven en werd daar extra versterkt door het verdriet om mijn 2 lieve oma’s.

Ondanks dat deze verliezen niet meer heel recent zijn, bekruipt mij opeens totaal onverwacht het gevoel dat dat wel zo is. Het verdriet dat iemand er niet meer is kan opeens volledig op de voorgrond zijn omdat je die persoon graag iets wil vertellen, je langs een plaats met een herinnering komt of omdat het een sterf- of verjaardag is. En vandaag is toevalligerwijs de verjaardag van mijn beide opa’s. Het is een dag dat ik kwetsbaarder ben dan anders, omdat het gemis even totaal uitvergroot is.

Ik heb vandaag gewoon gewerkt en niet zomaar, ik had een lange dag waarop ik nauwelijks heb stil gezeten omdat we een congres hadden. Tijdens die dag zat ik te praten met één van de grootste namen in de Psychiatrie op dit moment. Op het moment realiseer ik me dat dan niet, maar achteraf raakt me dit zo. Deze man had hetzelfde werkveld als mijn opa, ze zouden elkaar best gekend kunnen hebben. En zulke kleine dingen kunnen op een datum als vandaag, een wereld van verschil maken.

Dus vandaag is dit kleine stukje internet even een ode aan mijn lieve grootvader. Normaal draag ik op dagen waarop ik mijn opa mis nog zijn sokken, knal oranje sokken die hij speciaal kocht voor de verjaardag van zijn zus. Die sokken kreeg ik, want ze waren in de kleur van mijn scoutinggroep. Die sokken zijn mijn tastbaarste herinnering aan mijn grootvader. En precies vandaag, was ik die sokken eigenlijk even kwijt. Maar goed, dat is toch wel een teken, want mijn lieve opa, die is ook al even kwijt.

Dag lieve opa, het ga je goed!