Praten over verlies

Weer bereikbaar van 16:00 tot 22:00

Chat is offline

Nathalie (41) Verlies van Mijn kindje

Verlies van mijn kindje

Daar lig ik, in het ziekenhuisbed. Heel wat medicatie en een groot litteken op mijn onderbuik houden mij vast in bed. De verpleegster komt mijn richting oplopen. Ze heeft Juul in haar handen vast en ik zie dat ze haar bij mij op schoot wil neerleggen. De eerste gedachte door mijn hoofd gaat; “Nee, ik wil haar niet op schoot, ik wil haar niet koud en bleek herinneren…” Maar ik kreeg geen kans om dit te zeggen. Voordat ik het weet ligt ze in mijn armen, mijn baby, mijn dochter Juul. Nooit heeft ze iets van de wereld kunnen zien, want nooit heeft zij haar oogjes open gehad.

Verlies van mij toekomst

Ze zeggen dat je bij een ingrijpend verlies twee levens zal kennen; “Een leven voor en een leven na het verlies”. Dit is precies hoe ik het leven ervaar na het overlijden van Juul. Het onbevangen vrolijk en gelukkig zijn verdween uit mijn leven op het moment dat ik hoorde dat Juul dood was. Naar de winkel gaan was al een opgave, dus je kunt je voorstellen dat terug gaan naar mijn baan als juf echt onmogelijk leek. Het deed er niet toe. En niet geheel onbelangrijk, het voelde enorm nutteloos.

Uitjes met vrienden of gezellig naar een verjaardag voelde niet fijn, het voelde zelfs niet goed. Langere tijd deed ik dan ook zo min mogelijk. Ik was in rouw en wilde dat ook. het was bijna een bewuste keuze om met mijn rouw bezig te zijn. Ik wilde zo dicht mogelijk bij het verdriet blijven, want dat betekende hetzelfde als de liefde voelen voor Juul. Op die manier kon ik haar voelen, ruiken en zien. Dat wilde ik voor altijd vasthouden, hoe pijnlijk het ook was.  Zo veranderde er veel terwijl ik langzaam mijn nieuwe leven oppakte.

Ik begon met schrijven, een blog waarin ik drie keer per week schreef over het leven van een onzichtbare moeder. Onzichtbaar, omdat ik me net zo erg moeder voelde als alle andere moeders, maar niemand kon het zien. Ik wilde praten over Juul, ik wilde praten over hoe ik in strijd lag met mijn nieuwe moederschap. Dat ik niet wist hoe ik moeder moest zijn van een overleden kindje…

Herkenning is steun

Al snel werd mijn blog steeds meer en meer gelezen. Ik kreeg veel reacties, vooral van andere moeders die een kindje waren verloren. Zij vinden veel herkenning in de blogs en dat steunt mij en hun. We zijn niet alleen met ons verlies! Het feit dat we naar elkaar luisteren en dat je weet dat je niet gek bent omdat je bepaalde gevoelens hebt geeft troost. Geen oordeel, geen ongevraagd advies. Gewoon er voor elkaar zijn. Vergeet niet, ‘gewoon’ is niet altijd vanzelfsprekend.

Praten over mijn verlies

Schrijven is voor mij de manier om te praten over mijn verlies. Vroeger schreef ik nog niet eens in een dagboek! En in de jaren die volgden voel ik hoe hierdoor mijn nieuwe leven vorm krijgt. Ik wist wat ik in dit leven wilde. Ik wilde dat de dood van Juul niet geheel nutteloos zou zijn. Mijn verhalen delen was niet meer voldoende. Ik merkte de behoefte aan onderling contact tussen ‘lotgenoten’. Ik startte het Vlinderkindcafé, een bijeenkomst voor ouders van overleden kinderen. Het duurde jaren voordat ik me weer voelde zoals in mijn oude leventje, het leven voordat Juul overleed. Inmiddels na 5 jaar lijk ik weer meer en meer op mezelf. Of ik ooit weer zo onbevangen gelukkig kan zijn weet ik niet. Een extra gewicht lijkt altijd als een schaduw met me mee te reizen. Maar dat is niet erg. Als ik dit verdriet niet meer zou voelen zou dat betekenen dat ik geen liefde Juul meer heb, en dat is natuurlijk onmogelijk. Ik weet nu hoe ik moeder kan zijn voor Juul en ik heb geaccepteerd dat dit verlies bij me hoort.

Ik ben heel dankbaar dat ik coördinator van Praten over Verlies mag zijn. Dat ik mag bijdragen aan een plek voor mensen met een verlies. De samenwerking met de vrijwilligers is heel fijn, wat een fijne mensen. Mijn passie voor het onderwijs verdween en, hoe gek het ook klinkt, mijn passie en interesse voor rouw en verlies groeide. Iedereen moet ergens terecht kunnen om te praten over zijn verlies. Ik wist niet van Praten over Verlies toen Juul overleed, maar ik hoop dat steeds meer mensen de weg hier naartoe zullen vinden.

Liefs Nathalie

een plekje geven