Praten over verlies

Weer bereikbaar van 16:00 tot 22:00

Chat is offline

Sanne (21) zoveel verlies

Mama

Toen ik dertien jaar oud was, werd mijn mama heel erg ziek. Ze kreeg een knobbeltje in de borst en ging hiermee naar de huisarts. De huisarts vond het niets ernstigs en stuurde haar weer terug. Maar het knobbeltje groeide en ook in de andere borst was er iets wat er niet hoorde te zitten. Ze ging wederom naar de huisarts en eiste een doorverwijzing naar het ziekenhuis. Die kreeg mama en de uitslag volgde al snel; borstkanker met uitzaaiingen in de longen, lymfeklieren en behandeling was niet meer mogelijk en we wisten dat mama zou overlijden. Helaas is dit ook gebeurd en mama is in mei 2011 overleden. Mijn wereld stond op zijn kop en er volgde een hectische tijd.

Mijn zusje is ziek

Diezelfde periode was mijn zusje veel ziek en besloot na een tijdje toch maar naar de huisarts te gaan. Daar werd bloed afgenomen en diezelfde middag kwam nog het bericht dat het wederom niet goed zat… In het ziekenhuis kwam de diagnose; acute lymfatische leukemie. Binnen een paar maanden was mama overleden en had ik te horen gekregen dat mijn lieve zusje ernstig ziek was. Behandeling startte meteen en die sloeg aan. Mijn zusje was veel in het ziekenhuis en mocht met tussenpozen naar huis. Na een jaar behandelen werd ze schoon verklaard. Een klein feestje werd gevierd, maar toch bleef de angst.

Afscheid van mijn zusje

En onze angst werd werkelijkheid toen bij de volgende controle de leukemie terug was. Weer volgde behandelingen en weer sloeg de behandeling aan. Ze werd schoon verklaard en de controles die volgde waren allemaal goed! In die tussentijd pakte we ons leven langzaam op en hield ik het hele huishouden draaiende. Maar toen sloeg het noodlot toe.. December 2015 gingen we voor controle naar het ziekenhuis. Mijn zusje vertelde de arts dat ze zoveel hoofdpijn had, soms dubbel zag en zich niet zo goed voelde. Er werd bloed afgenomen en er werd een scan gemaakt. De leukemie was terug en er was een hersentumor ontstaan. Behandeling was uitgesloten en de artsen gaven haar nog drie maanden, maar na acht weken is ze overleden..

Wie kan nog luisteren

Een vervelende bijkomstigheid is dat mijn zusje op mijn verjaardag is overleden.. En toen waren papa en ik samen. Samen nadat we eerst nog zo’n gelukkig en hecht gezin waren geweest. Papa en ik groeide uit elkaar. Papa werkte veel over, was weinig thuis en wilde absoluut niet over mama of mijn zusje praten. Ik was alleen met mijn verdriet en bezocht de chat toen voor het eerst.

Onwijs spannend vond ik dat, maar ook zo enorm fijn. Er werd een keer naar mij geluisterd, ik kreeg aandacht en ik mocht wél over mama en mijn zusje vertellen.

En toen was ik alleen

Papa werd weggestuurd van zijn werk en hij moest een pauze nemen. Hij besloot daarom om naar een vakantiepark te vertrekken en ik mocht niet mee. Hij wilde rust en geen contact met mij. Papa heeft daar drie weken gezeten en toen stond de politie voor mijn deur. Papa was tegen een boom gereden en was in coma beland. Uiteindelijk heeft papa drie dagen in coma gelegen en is toen in het ziekenhuis overleden..

En toen was ik alleen, net 19 jaar en ik had niemand meer..

Praten over Verlies

De chat werd mijn dagelijkse uitlaatklep en ik gooide er alles uit. Ik deelde mijn verdriet, mijn zorgen, mijn angsten, maar ook deelde ik het bijzondere bericht dat ik een hondje kreeg. Mijn hondje is mijn allerliefste maatje, mijn grootste steun en is een grote bekendheid op de chat. Ik kreeg therapie, pakte langzaam mijn school weer op en probeerde mijn leven op te pakken.

Weer een afscheid

Eten ging in die periode niet en ik viel kilo’s af, met uiteindelijk een sonde tot gevolg. Omdat het thuis niet meer ging en ik een gevaar werd voor mijzelf doordat ik verschillende zelfmoordpogingen heb gedaan, ben ik in huis gaan wonen bij mijn buren van vroeger, een man en een vrouw. Dat was in het begin heel erg zoeken en het was voor hun lastig om met mij om te gaan. Ik was dwars, opstandig en had woedeaanvallen. Maar na een tijdje had ik mijn draai gevonden, tot zij de diagnose borstkanker kreeg. Mijn wereld stortte in en ik heb mij toen afgesloten van haar. Ik sprak niet meer tegen haar en wilde haar niet meer in mijn buurt hebben. Behandeling sloeg niet aan en ook is zij uiteindelijk overleden.

Hoe verder

En toen stortte ik helemaal in.. Ik wist niet meer waar ik het moest zoeken en toen is er besloten dat ik het ouderlijk huis verkocht heb en ik in een pleeggezin zou gaan wonen. En dat is hoe mijn situatie nu is. Ik woon bij een gezin met drie kinderen. Ook hebben wij drie honden! We hebben een paard, 2 konijnen en 5 kippen en hier heb ik het redelijk naar mijn zin. Wel gaat het de enige dag beter dan de andere dag en is het nog heel erg wisselend. Op een goede dag zit ik goed in mijn vel, op een slechte dag wil ik dat mama, papa en mijn zusje terugkomen en kan ik boos worden wanneer iemand zegt dat dit niet zo kan. Ik studeer verpleegkunde en zit nu in mijn afstudeerfase. Een onwijs spannende tijd, waarbij ik mijn grote doel; kinderverpleegkundige worden, wil naleven.

En nu

De chat bezoek ik vrijwel iedere dag en ze hebben heel wat met mij te verduren. Ik kan boos worden, schreeuwen, gillen en heel erg verdrietig zijn als ik op de chat ben. Soms ben ik niet redelijk en moeten zij (de vrijwilligers) het ontgelden. Maar vaak ben ik rustig, ga ik heel graag met ze in gesprek en geef ik ze heel veel knuffels. De chat is voor mij heel erg bijzonder en ik zou niet weten wat ik zonder moet doen. Ze luisteren altijd, geven mij het gevoel dat ik er mag zijn, geven mij aandacht, stellen mij gerust en geven mij het vertrouwen in mijzelf weer terug.

Het kan voorkomen dat ik op de chat kom en dat ik juist wel wil praten over papa, mama en mij zusje of over mijn verdriet. Maar het komt ook vaak voor dat ik wil vertellen over mijn hondje, hoe het op school gaat of over bijvoorbeeld de geboorte van de baby in het pleeggezin. Fijn dat de chat er is.

-Sanne

Lees ook het verhaal van Femke (28) Vermissing van mijn vriendin

 

zoveel verlies